
به نوشته تایمز اسرائیل، اجلاس سران در شرمالشیخ، تازهترین تحول در چارچوب «پیمانهای ابراهیم» است که بر اساس آن، امارات، بحرین، مراکش و سودان در دو سال گذشته به مصر و اردن پیوسته و به عادیسازی رابطه با اسرائیل اقدام کردند.
مصر نخستین کشور عربی بود که ۴۳ سال پیش با اسرائیل رابطه عادی برقرار کرد. این دومین دیدار نفتالی بنت از مصر در طول شش ماه گذشته است.
مقامهای اسرائیلی همچنین گفتهاند که به زودی یک خط پرواز هوایی مستقیم از اسرائیل به شرمالشیخ، با هدف افزایش گردشگری اسرائیلی در این بخش از خاک مصر شروع به کار خواهد کرد.
بر اساس گزارش رسانههای اسرائیلی، اجلاس شرمالشیخ در شرایطی برگزار شده است که مذاکرات وین با هدف احیای برجام در جریان است و احتمال حذف نام سپاه پاسداران از فهرست آمریکایی سازمانهای تروریستی مطرح است.
نخست وزیر و وزیر خارجه اسرائیل روز جمعه، ۲۷ اسفند، از آمریکا خواستند نام سپاه پاسداران را از فهرست آمریکایی سازمانهای تروریستی پاک نکند.
دونالد ترامپ در سال ۱۳۹۸ با این استدلال کلیت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار داد که این گروه نظامی ایرانی «فعالانه در تامین مالی و ترغیب تروریسم به عنوان ابزاری برای کشورداری مشارکت دارد» و «ابزار اصلی حکومت ایران در راستای هدایت و اجرای کارزار بینالمللی تروریسم است».
نفتالی بنت، نخستوزیر اسرائیل، و محمد بنزاید آلنهیان، ولیعهد و حاکم امارات، و محمد السیسی، رئیس جمهور مصر، در یک دیدار سه جانبه کمسابقه، راههای تقویت همکاری برای مقابله با گسترش نفوذ ایران در منطقه، در صورت احیای برجام را بررسی میکنند.
رسانههای اسرائیل گزارش دادهاند که برگزاری این دیدار سهجانبه در شرمالشیخ مصر، پیشنهاد نفتالی بنت بوده که در سفر ماه گذشته او به ابوظبی مطرح شد.
بر اساس این گزارشها، علاوه بر موضوع ایران، بحثهای مرتبط با سوریه و تحولات جهانی مرتبط با تهاجم روسیه به اوکراین نیز از دیگر محورهای این نشست سهجانبه است.

نازنین زاغری که شش سال در ایران زندانی بود و در پی مذاکرات ایران و بریتانیا روز ۲۶ اسفند آزاد شد، روز دوشنبه یکم فروردین پس از دیدار با لیندزی هویل، رئیس مجلس عوام، در ساختمان پارلمان بریتانیا، اولین جلسه مطبوعاتی خود را برگزار کرد.
خانم زاغری در ابتدای سخنان خود گفت که در زندان جمهوری اسلامی «رفتار با من بیرحمانه بود» و افزود که در ایران «زندانیهای زیادی داریم» و ابراز امیدواری کرد که برای آزادی همه آنها کوشش بسیاری صورت بگیرد.
دولت بریتانیا به دلیل تحویل ندادن تانکهای مدل چیفتن که قرارداد آن بیش از چهار دهه پیش میان حکومت پهلوی و دولت وقت بریتانیا امضا شده بود، حدود چهارصد میلیون پوند به ایران بدهکار بود و خانواده زاغری همواره تأکید داشتهاند که مقامهای جمهوری اسلامی برای وصول این پول نازنین زاغری را گروگان گرفتند.
نازنین زاغری در نشست خبری خود در پاسخ به این پرسش که «آیا حس کردید بدهی باعث شد در زندان بمانید؟» گفت: «بله. به من از همان اول گفتند که جمهوری اسلامی در ازای من چیزی میخواهد. هفته دوم یا سوم بازداشت به من گفتند که تو را آزاد نمیکنیم تا بدهی را بدهند.»
این زندانی سابق افزود: «من فکر میکنم در واقع یکم مهره شطرنج بودم و یک اهرم فشار بودم برای رویاروی بین دو دولت. ولی زندگی هیچکس نباید به این توافقهای سیاسی گره زده بشود. آنها زندگی من را گره زده بودند به چیزی که هیچ ربطی به من نداشت. شهروندان نباید بهای تعاملات بین کشورها را بپردازند.»

بخشی از این پولها به صورت نقد به ایران قاچاق میشود و بخشی نیز در حسابهای بانکهای خارجی است.
گزارش تکان دهنده از سیستم مالی مخفی و پولشویی بیسابقه جمهوری اسلامی!
وال استریت ژورنال با ارائه جزییاتی از سیستم مالی مخفی جمهوری اسلامی برای دور زدن تحریم ها، گزارش داد که مقامات ایرانی قصد دارند این سیستم را به بخشی دائمی از اقتصاد ایران تبدیل کنند تا بتوان از معاملات در برابر نظارت خارجی محافظت کرد.
گزارش وال استریت ژورنال که بر اساس اظهارات چند دیپلمات و مقامات اطلاعاتی غربی و برخی اسناد تهیه شده و روز جمعه ۲۷ اسفند منتشر شد.
به نوشته این روزنامه، سیستم محرمانه ای که ایران برای دور زدن تحریم ها از آن استفاده کرد، شامل حساب های بانکی خارجی، شرکت های حقوقی ثبت شده در خارج از کشور و یک اتاق پایاپای در داخل ایران است.

خانواده شکرالله جبلی، شهروند دوتابعیتی ایرانی-استرالیایی ۸۲ ساله زندانی در ایران که عفو بینالملل چند روز پیش درباره وضعیت جسمانی او در زندان هشدار داده بود، جان باخت.
پسر آقای جبلی روز یکشنبه، ۲۹ اسفند در توییتی بدون بیان جزئیات اعلام کرد که « به او گفته شده که پدرش مُرده است و او نتوانسته است برای نجات او کاری کند».

زنان جامعه به دلیل فقر یا دیگر مشکلات در زندگی درگیر بیماری اعتیاد می شوند و برخی به دلیل عدم حمایت و پشتیبانی کافی از سوی خانواده ، نهادهای مسئول و جامعه آواره کوچه و خیابان می شوند.